พาชม St. Monans ประเทศสกอตแลนด์ เมืองต้นแบบ Silent Hill: Townfall

Silent Hill: Townfall จากเมืองชายฝั่งสุดเรียบง่าย สู่ความสยองขวัญของเมืองคนบาป เมื่อ “สถานที่จริง” กลายเป็นหนึ่งในความน่ากลัวที่สุดของเกม

Cr ภาพจาก Google ทั้งนั้น ไปหาเอาได้เลย  คำ SEO ค้นหา  St. Monans Silent Hill: Townfall

 

ถ้ามองกันเฉพาะในแง่ของเกมเพลย์ Silent Hill: Townfall อาจเป็นเกมที่สร้างความรู้สึกแตกต่างจาก Silent Hill ภาคก่อน ๆ จนทำให้ผู้เล่นบางส่วนรู้สึกว่าไม่ใช่ประสบการณ์ที่ตัวเองคุ้นเคย เพราะเกมเลือกใช้มุมมองบุคคลที่หนึ่งตลอดทั้งเกม พร้อมเน้นการหลบซ่อน การสำรวจ และการแก้ปริศนา มากกว่าการเดินหน้าปะทะกับเหล่าผีหรือสัตว์ประหลาดแบบที่แฟนบางคนคาดหวัง แต่ถ้าลองถอยออกมามองอีกมุมหนึ่ง สิ่งที่โดดเด่นมากของเกมกลับเป็นสิ่งที่เราอาจมองข้ามได้ง่าย นั่นคือ “สถานที่” ที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างสมจริงจนน่าประหลาดใจ เพราะเบื้องหลังเมืองสยองขวัญอย่าง St. Amelia ไม่ได้เกิดจากจินตนาการทั้งหมด หากแต่มีรากมาจากหมู่บ้านชายฝั่งที่มีอยู่จริงในสกอตแลนด์

Silent Hill: Townfall ผลงานของ Screen Burn หรือชื่อเดิม No Code ผู้พัฒนาเดียวกับเกม Observation โดยตัวเกมเลือกฉีกแนวจากรูปแบบเดิมด้วยการนำเสนอผ่านมุมมองบุคคลที่หนึ่งตลอดทั้งเกม ซึ่งเป็นครั้งแรกของซีรีส์ในลักษณะนี้ ผู้เล่นรับบทเป็น Simon Ordell ชายผู้เดินทางมายังเกาะ St. Amelia ในปี 1996 หลังจากถูกพัดพามายังพื้นที่แห่งนี้ ก่อนจะพบกับเมืองที่แทบไม่มีผู้คนหลงเหลืออยู่ และค่อย ๆ สำรวจสถานที่แห่งนี้เพื่อค้นหาความจริงเกี่ยวกับตัวเองและอดีตอันดำมืดของดินแดนแห่งนี้

และนี่คือจุดที่ทำให้ Townfall น่าสนใจเป็นพิเศษ เพราะ St. Amelia ไม่ได้ถูกออกแบบให้เป็นเมืองสยองขวัญแบบแฟนตาซีที่มีแต่ตรอกมืด ๆ อาคารประหลาด และสภาพแวดล้อมที่ดูเหมือนสร้างขึ้นเพื่อเกมโดยเฉพาะ ตรงกันข้าม เมืองแห่งนี้มีลักษณะเหมือน “เมืองชายฝั่งธรรมดา ๆ ที่มีคนอาศัยอยู่จริง” มาก่อน ทั้งบ้านพัก ถนนแคบ ท่าเรือ ร้านค้า ที่ทำการไปรษณีย์ สถานที่สำหรับนักท่องเที่ยว และสิ่งของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน ทุกอย่างมีความเป็นสถานที่จริงมากกว่าการเป็นฉากเกม

 

และความสมจริงนี่เองที่กลายเป็นหนึ่งในอาวุธสำคัญของเกม

 

อ่าน รีวิวเกม + สปอยล์เนื้อเรื่อง

 

 

จาก St. Monans เมืองชายฝั่งธรรมดา สู่ St. Amelia เมืองแห่งความสยอง

ข้อมูลเมืองจากทางการสกอตแลนด์ เชิญอ่านเต็มๆในนี้ >>> คลิก

 

หนึ่งในแรงบันดาลใจสำคัญของ St. Amelia คือ St. Monans หมู่บ้านชาวประมงจริงในเขต East Neuk ของ Fife ทางตะวันออกของสกอตแลนด์ สถานที่แห่งนี้มีบ้านชาวประมงแบบดั้งเดิมที่สร้างและปรับเปลี่ยนมาตั้งแต่ช่วงศตวรรษที่ 17–19 รวมถึงอาคารหิน ถนนแคบ และท่าเรือเก่า ทำให้ปัจจุบันกลายเป็นหมู่บ้านชายทะเลที่มีบรรยากาศสวยงามและเป็นแหล่งท่องเที่ยว

ถ้าเอาภาพของ St. Monans ในโลกจริงมาเทียบกับ St. Amelia ภายในเกม จะเห็นได้ว่าหลายองค์ประกอบถูกนำมาปรับใช้ในระดับที่น่าทึ่ง ตั้งแต่กำแพงริมทะเล อาคารหิน โคมไฟ ถนนเล็ก ๆ ไปจนถึงบรรยากาศอึดอัดของชุมชนริมชายฝั่ง ผู้พัฒนามีการสำรวจพื้นที่จริงเพื่อนำรายละเอียดเหล่านี้กลับมาใช้ในการสร้างโลกของเกม

ทำให้ St. Amelia มีความรู้สึกเหมือนเป็นสถานที่ที่ “มีประวัติศาสตร์มาก่อนที่ผู้เล่นจะเดินทางมาถึง” มากกว่าจะเป็นฉากที่สร้างขึ้นเพื่อรองรับเนื้อเรื่องเพียงอย่างเดียว และเมื่อเกมเอาสถานที่ที่ในโลกจริงทั้งสวย สงบ และเต็มไปด้วยชีวิต มาทำให้กลายเป็นพื้นที่ร้างที่ถูกปกคลุมด้วยหมอก ผลลัพธ์จึงน่ากลัวกว่าการสร้างเมืองผีขึ้นมาใหม่เสียอีก

 

เพราะเราไม่ได้กำลังเดินอยู่ใน “เมืองที่ไม่เคยมีใครอยู่” แต่กำลังเดินอยู่ในเมืองที่ เคยมีคนใช้ชีวิตอยู่จริง ๆ แล้วทุกคนหายไป!

 

ท่าเรือที่เคยเต็มไปด้วยชีวิต กลายเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้าย

หนึ่งในสถานที่ที่เห็นความแตกต่างระหว่างโลกจริงกับโลกของ Townfall ได้ชัดที่สุดคือ “ท่าเรือ”

 

ใน St. Monans ท่าเรือจริงเป็นส่วนสำคัญของประวัติศาสตร์หมู่บ้าน โครงสร้างของท่าเรือถูกปกป้องด้วยแนวกันคลื่นหลายส่วน และพื้นที่แห่งนี้สะท้อนให้เห็นถึงอดีตด้านการประมงและการต่อเรือของชุมชนได้เป็นอย่างดี ปัจจุบันยังคงมีเรือประมงขนาดเล็ก เรือยอชต์ และอุปกรณ์ประมงอยู่ในพื้นที่

 

แต่เมื่อองค์ประกอบเหล่านี้ถูกนำเข้าสู่ St. Amelia ทุกอย่างกลับมีความหมายตรงกันข้าม

ท่าเรือกลายเป็นสถานที่ที่ Simon มาถึงเป็นครั้งแรก รอบตัวมีทั้งทุ่นลอยน้ำ แท่นจับสัตว์ทะเล เรือ และอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ทำให้สถานที่ดูเหมือนเคยเป็นชุมชนประมงที่มีชีวิตชีวา แต่กลับไม่มีผู้คนอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

เรือยังถูกจอดไว้…อุปกรณ์ยังอยู่…อาคารยังอยู่

แต่คนกลับหายไป

 

นี่เป็นวิธีสร้างความกลัวที่เรียบง่ายมาก แต่ได้ผล เพราะสิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่ตัวท่าเรือ หากเป็นคำถามว่า “เกิดอะไรขึ้นกับคนทั้งหมดที่เคยอยู่ที่นี่?”

ยิ่งไปกว่านั้น หมอกทะเลหรือ “haar” ที่ปกคลุมท่าเรือในเกมยังทำให้การมองเห็นถูกจำกัดลงจนเหลือเพียงระยะไม่กี่เมตร จากสถานที่ที่ควรเปิดโล่งและมองเห็นทะเลได้ไกลสุดสายตา มันกลับกลายเป็นพื้นที่ปิดตายที่ผู้เล่นไม่สามารถรู้ได้เลยว่ามีอะไรอยู่หลังม่านหมอก

 

อีกสิ่งหนึ่งที่น่าสนใจมากคือ “บ้าน” … St. Monans มีบ้านริมทะเลที่โดดเด่นด้วยสีพาสเทล เช่น สีฟ้า ชมพู ครีม และสีขาว รวมถึงหลังคากระเบื้องสีแดงที่ทำให้หมู่บ้านดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวา ทิวทัศน์เหล่านี้แทบจะตรงข้ามกับภาพจำของ Silent Hill อย่างสิ้นเชิง แต่ Townfall ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนรูปทรงบ้านเหล่านี้ให้กลายเป็นสิ่งประหลาดเลย

เพียงแค่เอาหมอกมาคลุม ลดแสงลง ปล่อยให้สีสันถูกกลืนด้วยโทนเทา ปิดหน้าต่างทุกบาน และปล่อยให้ไม่มีใครอยู่ในบ้านเหล่านั้น พร้อมเสียงอุดอู้ผิดปกติชวนประสาทเสีย

 

บ้านหลังเดิมที่เคยดูอบอุ่นก็สามารถกลายเป็นสถานที่ที่เราไม่อยากเดินเข้าใกล้ได้ทันที

 

นี่คือความน่าสนใจของการออกแบบ St. Amelia เพราะความสยองไม่ได้เกิดจากการทำให้ทุกอย่าง “ผิดธรรมชาติ” แต่เกิดจากการนำสิ่งที่ธรรมดาและสมจริงมาก ๆ มาวางไว้ในสถานการณ์ที่ผิดเพี้ยน

 

 

 

อีกหนึ่งรายละเอียดที่ชอบมากคือโครงสร้างของเมืองที่ไม่ได้ทำให้ผู้เล่นรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บน “เลเวลเกม” แต่เหมือนกำลังเดินอยู่ในชุมชนเก่าแก่จริง ๆ

St. Monans มีตรอกแคบที่เรียกว่า “Close” ซึ่งเป็นช่องทางเดินระหว่างอาคารและบ้านเรือน ถนนเหล่านี้คดเคี้ยวและแคบจนบางครั้งแทบจะเป็นเพียงช่องว่างระหว่างสิ่งปลูกสร้าง เมื่อแนวคิดดังกล่าวถูกนำมาใช้ใน Townfall มันจึงกลายเป็นมากกว่ารายละเอียดทางสถาปัตยกรรม เพราะตรอกแคบหมายถึง “ทัศนวิสัยที่จำกัด”

การเดินผ่านทางตรงยาว ๆ อาจไม่น่ากลัวเท่าไร แต่เมื่อทุกมุมมีทาง หักเลี้ยว 90 องศา แบบในภาพ เราจะไม่มีทางรู้ว่าหลังมุมถัดไปมีอะไรอยู่ ความกลัวจึงเกิดขึ้นจากสิ่งที่ผู้เล่น “ยังมองไม่เห็น” มากกว่าสิ่งที่เกมกำลังแสดงให้เห็น และเมื่อทั้งหมดถูกนำเสนอผ่านมุมมองบุคคลที่หนึ่ง ความรู้สึกนี้ยิ่งรุนแรงขึ้น เพราะเราไม่สามารถหมุนกล้องออกไปมองตัวละครจากด้านหลังเพื่อสำรวจพื้นที่รอบตัวได้เหมือน Silent Hill ภาคก่อน ๆ

 

 

เมืองที่มีรายละเอียดเล็ก ๆ จนรู้สึกเหมือนเคยมีชีวิต

สิ่งที่ทำให้ St. Amelia น่าเชื่อถือไม่ใช่เพียงโครงสร้างขนาดใหญ่ แต่เป็นรายละเอียดเล็ก ๆ ที่กระจายอยู่ทั่วเมือง

มีทั้งที่ทำการไปรษณีย์ ร้านค้า ร้านเช่าวิดีโอ สิ่งของตามบ้าน และพื้นที่ที่ดูเหมือนถูกใช้งานโดยคนในชุมชนมาก่อน

 

แม้แต่ Tourist Center ภายในเกมยังมีภาพทิวทัศน์ของ St. Monans จริง ๆ ปรากฏอยู่ด้วย ซึ่งเป็นรายละเอียดเล็ก ๆ ที่แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจของทีมพัฒนาในการเชื่อมโยงโลกในเกมกับสถานที่ต้นแบบ

 

ขณะเดียวกัน สิ่งที่ดูเหมือนเป็น Easter Egg หรือรายละเอียดประกอบฉากบางอย่างกลับมีต้นแบบมาจากชีวิตจริงอย่างน่าสนใจ

ตัวอย่างเช่น “Wellie Boot Garden” ของ St. Monans ซึ่งเป็นสวนที่สร้างขึ้นจากรองเท้าบูตจำนวนมากโดยคนในพื้นที่ ถูกนำแนวคิดไปใช้กับ Community Garden ในเกม ขณะที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะของจริงก็มีลักษณะใกล้เคียงกับสิ่งที่ปรากฏในเกม และใน Townfall ยังถูกนำมาใช้เป็นจุดเซฟอีกด้วย

รายละเอียดแบบนี้อาจไม่ได้ทำให้เกม “สนุกขึ้น” ในเชิงระบบการเล่นโดยตรง แต่ทำให้โลกของเกมมีน้ำหนักมากขึ้นอย่างชัดเจน ซึ่งคนในพื้นที่ และชาวสกอตแลนด์ถูกใจเกมนี้มากๆ เพราะทุกอย่างมันเชื่อมต่อกับประสปการรืตรงในชีวิตของพวกเขานั่นเอง…

 

 

คำว่า “Silent Hill” มักทำให้เรานึกถึงหมอก เมืองร้าง สนิม เลือด และสัตว์ประหลาด แต่ Townfall แสดงให้เห็นอีกครั้งว่าแก่นสำคัญของซีรีส์ไม่ได้อยู่ที่การทำให้สถานที่ดูน่ากลัวเพียงอย่างเดียว

สิ่งสำคัญกว่าคือการทำให้เราเชื่อก่อนว่า สถานที่แห่งนี้เคยเป็นโลกของคนจริง ๆ

 

St. Amelia จึงทำงานได้ดี เพราะมันมีทั้งอดีตของเมือง มีพื้นที่สำหรับอยู่อาศัย มีสถานที่ทำงาน มีร้านค้า มีท่าเรือ มีชุมชน และมีสิ่งของที่สะท้อนชีวิตประจำวัน เมื่อสิ่งเหล่านี้ถูกพราก “ผู้คน” ออกไป ความว่างเปล่าจึงมีน้ำหนักขึ้นมาทันที

เราไม่ได้กลัวเพราะเมืองมันดูประหลาด เรากลัวเพราะเมืองมันดู ปกติมากเกินไป

 

 

สิ่งที่ Townfall ทำได้ดี แม้เกมเพลย์อาจไม่ถูกใจทุกคน

แน่นอนว่าเรื่องนี้ ไม่ได้หมายความว่า Silent Hill: Townfall จะเป็นเกมที่สมบูรณ์แบบสำหรับทุกคน โดยเฉพาะแนวทางการเล่นที่เปลี่ยนไปค่อนข้างมาก ตัวเกมใช้มุมมองบุคคลที่หนึ่งและเน้นการหลบซ่อน การสำรวจ และการแก้ปริศนา ซึ่งอาจทำให้ผู้เล่นที่ต้องการประสบการณ์แบบ “เดินสำรวจแล้วปะทะกับสัตว์ประหลาด” รู้สึกห่างจากความคาดหวังของตัวเอง

 

แต่ถ้าเรามอง Townfall ในฐานะเกมสยองขวัญที่ต้องการสร้าง “ความรู้สึกไม่ปลอดภัย” การเลือกมุมมองบุคคลที่หนึ่งกลับมีข้อได้เปรียบของมันเอง

 

เมื่อเรามองเห็นพื้นที่ได้น้อยลง เสียงจึงมีความสำคัญมากขึ้น เสียงฝีเท้า เสียงของสิ่งที่อยู่หลังประตู หรือเสียงบางอย่างที่เกิดขึ้นในพื้นที่ซึ่งเรามองไม่เห็น ล้วนเข้ามาเติมเต็มสิ่งที่ภาพไม่สามารถบอกเราได้ ทำให้ความกลัวไม่ได้มาจากการเห็นศัตรู แต่เกิดจากการไม่รู้ว่าศัตรูอยู่ที่ไหน

และนี่เป็นสิ่งที่เข้ากันได้อย่างน่าสนใจกับการออกแบบเมืองของ St. Amelia เมื่อทัศนวิสัยที่คับแคบอย่างมาก บรรยากาศที่ไร้ผู้คนจนน่ขนลุก และทำให้ “เสียง”จึงกลายเป็นสิ่งที่บอกเราว่า “มีบางอย่างอยู่ใกล้ ๆ” ทั้งหมดนี้ทำให้สถานที่กับเกมเพลย์ทำงานร่วมกันอย่างเป็นธรรมชาติ

 

ท้ายที่สุด สิ่งที่ทำให้ Silent Hill: Townfall น่าสนใจสำหรับแอดฯ จึงไม่ใช่เพียงว่ามันมีตัวประหลาดอะไร หรือปริศนายากแค่ไหน แต่เป็นวิธีที่เกมนำ “สถานที่ธรรมดา” มาสร้างความสยอง

St. Monans ในโลกจริงเป็นหมู่บ้านชายทะเลที่สงบ มีบ้านสีสันสดใส มีท่าเรือ มีเรือประมง มีถนนหิน และมีประวัติศาสตร์ยาวนาน

 

 

ขณะที่ St. Amelia ในเกมนำองค์ประกอบเหล่านั้นมาบิดให้กลายเป็นเมืองที่ถูกหมอกกลืนกิน เต็มไปด้วยความเงียบ ความว่างเปล่า และความรู้สึกว่ามีบางผิดที่ผิดทางอยู่ตลอดเวลา

 

และนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไม “ความสมจริงของสถานที่” จึงเป็นหนึ่งในสิ่งที่งดงามที่สุดของ Townfall

 

 

 

ภาพต้นฉบับจาก  thairath

 

ลองคิดตามแบบบ้านๆเลย สมมติ คุณเดิน สยามสแควร์ บ้านเรา ที่ๆมีคนเยอะๆ แต่ถูกดีไซน์ใหม่ในเกมให้เป็นเมืองหมอกไร้ผู้คน พร้อมเสียงโหยหวนแปลกๆไร้ที่มา มันจะน่าขนลุกขนาดไหน…

เพราะนอกจากงานออกแบบในเกมแล้ว เรายังรับรู้ว่า นี่เป็นเมืองต้นแบบที่มีคนเคยพลุกล่าน และเกี่ยวข้องกับชีวิตเราจริงๆยังไง…นั่นคือสิ่งที่ชาวสกอตแลนด์ และชุมชน St. Monans กำลังตื่นเต้น ที่ได้เห็นภาพจำที่เคยอบอุ่น มาเป็นฝันร้ายของเกมเมอร์ทั่วโลกในเวลานี้จนมีคนอยากเดินทางมาตามรอยกันถึงที่จริง…

หวังว่าไทยเรา จะมีความรู้สึกแบบนี้บ้าง ซักวันหนึ่งครับ

 

 

แอดมิน AK47

 

อ่าน รีวิวเกม + สปอยล์เนื้อเรื่อง

 

#SilentHill #SilentHillTownfall #HorrorGame #PS5 #XboxSeries #PC #ข่าวเกม #เกมผี #เกมสยองขวัญ #Konami #NoCode #ScreenBurn #AnnapurnaInteractive #ScreenBurnInteractive